SZENG


Są podstawy do twierdzenia, że kolebką stroika przelotowego był Tybet, skąd około r. 2700 p.n.e. dotarł on do pobliskich Chin, a także do Japonii. W Chinach, jak niektórzy twierdzą, zastosowano go do konstrukcji szeroko później spopularyzowanego instrumentu pod nazwą szeng. Według innej wersji szeng przywędrował z Tybetu do Chin już w swej gotowej postaci. Jego elegancka forma miała przedstawiać legendarnego ptaka-feniksa.
Szeng, należy do instrumentów muzycznych z grupy aerofonów stroikowych; rodzaj azjatyckiej harmonijki ustnej, na której możliwa jest nawet gra wielogłosowa; kilkanaście piszczałek bambusowych osadzonych w drewnianym zbiorniczku powietrza, które - wdmuchiwane lub wciągane ustnikiem przez grającego - przechodzi przez otwór boczny każdej z piszczałek, przykryty metalowym języczkiem przelotowym; w części widocznej piszczałki mają otwory palcowe, których zakrycie powoduje wyrównanie ciśnienia powietrza w piszczałce, a tym samym wibrację stroika. Szeng występował w szeregu odmian, różniących się między sobą ilością piszczałek. I tak: właściwy szeng posiadał ich 13, odmiana, szeng występujący pod nazwą ho - 19, czao zaś - 24. W różnych odmianach jest też spotykany na Płw. Koreańskim, w Japonii i in. krajach Azji.